Υπάρχει τέλος σε έναν έρωτα που καίει σαν τη λάβα των ηφαιστείων της Καππαδοκίας; Ποιο είναι το μυστικό της Μονής των Παλιών Ασημιών;
Ποια μάγια κρατούν την αλήθεια τυλιγμένη σφιχτό κουβάρι;
Καππαδοκία, χώρα µαγική, γεµάτη θρύλους και παραδόσεις. Εκεί, ανάµεσα στα βουνά µε τα αιώνια χιόνια και τις κοιλάδες µε τα ανάγλυφα βράχια, ένας ελληνισµός ξεχασµένος στα έσχατα της Ανατολίας ζει και προκόβει, ερωτεύεται, γεννάει, προσεύχεται, λιτανεύει, γερνάει και πεθαίνει κάτω από τη σκιά των ηφαιστείων. Καισάρεια, Σινασός, Σµύρνη και Πόντος, ο καµβάς που πάνω του κεντιέται η ιστορία του έρωτα της Σεβαστής Χατζηαβράµογλου µε τον Έλµερ Αλεξάντερ Κάρτερ στα χρόνια του Μεγάλου Πολέµου, ο οποίος άλλαξε τα σύνορα του κόσµου. Η ανταλλαγή των πληθυσµών το 1924 χωρίζει για πάντα τους δυο νέους ένα αιµατοβαµµένο βράδυ στο λιµάνι της Μερσίνας. Ογδόντα χρόνια αργότερα, η Έλσα κάνει ένα ταξίδι στα προγονικά χώµατα, κουβαλώντας µαζί της το ημερολόγιο της γιαγιάς Σεβαστής. Ο αµερικάνος φωτογράφος Άλεξ πηγαίνει στην Καππαδοκία να αναζητήσει τα χνάρια του καθηγητή Έλµερ Αλεξάντερ Κάρτερ. Υπόγειες πολιτείες, απόκρυφες εκκλησιές, περιστρεφόµενοι δερβίσηδες και ένα µοναστήρι µε τη χαμογελαστή Παναγία µπλέκουν στις προσωπικές ιστορίες και µοναξιές των ηρώων, σκαλίζοντας στους βράχους µια παλιά ραψωδία στην οποία εκείνοι καλούνται να γράψουν τους στίχους του τέλους.
Μια προσευχή για τα Παλιά Ασήμια, μια ιστορία για αλησμόνητες πατρίδες και αλησμόνητους έρωτες
Καισάρεια, Σινασός, Σμύρνη και Πόντος, στα πέτρινα χρόνια της Μικρασιατικής Καταστροφής και της ανταλλαγής των πληθυσμών: ο καμβάς που πάνω του κεντιέται η ιστορία του έρωτα της Σεβαστής Χατζηαβράμογλου με τον Έλμερ Αλεξάντερ Κάρτερ. Στο πλευρό της Σεβαστής, η μάνα και η αδελφή της, η εύθραυστη Μακρίνα και η σημαδεμένη από τη μοίρα Ελισσώ, θα πληρώσουν βαρύ φόρο αίματος και θα κληθούν να ξεπεράσουν τραγικά αδιέξοδα λαμβάνοντας αποφάσεις ζωής και θανάτου.
Κυρίαρχος όμως ο υπερβατικός έρωτας που ανοίγει πόρτες στις πετρόχτιστες αυλές της Ανατολίας, στα αγριεμένα παράλια του Ατλαντικού και στα ήρεμα νερά του Αιγαίου, που θα εκμηδενίσει τις αποστάσεις και θα αφήσει ανεξίτηλα τα αποτυπώματά του στον χρόνο. Ογδόντα χρόνια μετά ελκύει την Έλσα, που κάνει ένα ταξίδι στα προγονικά χώματα κουβαλώντας μαζί της το ημερολόγιο της γιαγιάς Σεβαστής, και τον Άλεξ, που αναζητά τα χνάρια του καθηγητή Έλμερ Αλεξάντερ Κάρτερ. Δυο ανθρώπους από τόσο διαφορετικούς κόσμους που θα ’λεγε κανείς πως ούτε μια κοινή ματιά δεν θα μπορούσαν να ρίξουν στο λαξευμένο στον βράχο μοναστήρι της Παναγιάς που χαμογελάει, στην απόκοσμη Μονή των Παλιών Ασημιών…
Η τελευταία πράξη στο δράμα του ξεριζωμού του Έλμερ και της Σεβαστής
καθώς και του καταδικασμένου έρωτά τους πλέον εκτυλίσσεται μακριά από
την Καππαδοκία, στην Ελλάδα που υποδέχεται το κύμα των προσφύγων μετά τη
συνθήκη της Λωζάννης. Παράλληλα οι αναγνώστες παρακολουθούν την
περιπλάνηση του Ομέρ, ενός μουσουλμάνου της Δυτικής Μακεδονίας, που
αντίστροφα βρέθηκε επίσης με την ανταλλαγή πληθυσμών, στην Καππαδοκία. Η
έννοια της πατρίδας, της ταυτότητας και η επιδίωξη της προσωπικής
ευτυχίας συνθλίβονται στα γρανάζια της Ιστορίας, σε ένα επικό
μυθιστόρημα που φωτίζει τα γεγονότα του παρόντος.
Η Μαίρη Κόντζογλου γεννήθηκε, µεγάλωσε και συνεχίζει να µεγαλώνει στη
Θεσσαλονίκη.
Έχει σπουδάσει Πολιτικές Επιστήµες στο Πάντειο Πανεπιστήµιο και έχει
εργαστεί σε µεγάλες ελληνικές εταιρείες, µε αντικείµενο πάντα την
Επικοινωνία.
Έχει εκδώσει τα μυθιστορήματα Το Μέλι το Θαλασσινό (2008), Περπάτα µε
τον άγγελό σου (2009), Χίλιες ζωές απόψε (2013), καθώς και την τριλογία
Οι μεσημβρινοί της ζωής (2011) που αποτελείται από τα βιβλία Στους
ήλιους του έρωτα, Στα φεγγάρια της αλήθειας, Στη γη της αγάπης.
Επισκεφθείτε τη σελίδα της στο facebook για να επικοινωνήσετε μαζί της.
H Virginia Woolf γεννήθηκε το 1882 στο Λονδίνο. Ο πατέρας της, Sir
Leslie Stephen, ήταν κριτικός λογοτεχνίας, και η μητέρα της Julia
Jackson Duckworth, μέλος της οικογένειας του ομώνυμου εκδοτικού οίκου. Ο
θάνατος της μητέρας της και της ετεροθαλούς αδελφής της κατά τη
διάρκεια της εφηβείας της, τη σημάδεψαν, προκαλώντας της περιοδικές
κρίσεις κατάθλιψης. Το 1912 παντρεύτηκε τον Leonard Woolf και ίδρυσε
μαζί του το 1917 τις εκδόσεις Hogart, όπου δημοσιεύτηκαν τα έργα των
Τ.Σ. Έλιοτ, Ε.Μ. Φόρστερ και Κάθριν Μάνσφιλντ, καθώς και οι πρώτες
μεταφράσεις του Φρόιντ. Έζησε ανάμεσα στο Λονδίνο και στο Rodmell του
Sussex, παραμένοντας πάντα στο κέντρο της λογοτεχνικής σκηνής. Ανέπτυξε
δημιουργική δραστηριότητα στο πλαίσιο της καλλιτεχνικής ομάδας του
Bloomsbury, με πολλούς από τους καλλιτέχνες, συγγραφείς και
διανοούμενους της εποχής της, και το συγγραφικό της έργο την καθιέρωσε
ως κεντρική μορφή του φεμινισμού και του μοντερνισμού. Ο φόβος μιας
υποτροπής της ψυχασθένειας την οδήγησε το 1941 στην αυτοκτονία.
Η Virginia Woolf υπήρξε λαμπρή μυθιστοριογράφος, κριτικός και
δοκιμιογράφος. Τα λογοτεχνικά και κοινωνικά δοκίμιά της αναδεικνύουν ένα
διεισδυτικό κριτικό πνεύμα. Στα μυθιστορήματά της περιλαμβάνονται: "Το
ταξίδι" (1915), "Μέρα και νύχτα" (1919), "Το δωμάτιο του Ιάκωβου"
(1922), "Η κυρία Ντάλογουεη" (1925), "Στο φάρο" (1927), "Ορλάντο"
(1928), "Τα κύματα" (1931), "Τα χρόνια" (1937). Ως δοκιμιογράφος και
λογοτεχνική κριτικός έφερε στο φως ελάσσονες συγγραφείς των περασμένων
αιώνων, αλλά και κλασικούς. Τα κυριότερα έργα λογοτεχνικής κριτικής
συγκεντρώθηκαν σε δύο τόμους με τίτλο "Common Reader" (1925-1932). Από
τα φεμινιστικά και άλλα δοκίμιά της ξεχωρίζουν τα "A Room of One's Own"
(1929), "Three Guineas" (1938), "Between the Acts" (1941), και "The
Death of the Moth" (1942). Όλα τα -περισσότερα από 500- δοκίμια της
Virginia Woolf συγκεντρώθηκαν στο έργο: "Collected Essays" (α' έκδοση:
1967, σε επιμέλεια Leonard Woolf).
Ο μεταφραστής και κριτικός λογοτεχνίας Άρης Μπερλής σημειώνει:
"Η Βιρτζίνια Γουλφ βρίσκεται μέσα στη μεγάλη παράδοση της δυτικής
λογοτεχνίας και συναριθμείται με τον Προυστ και τον Τζόυς στην τριάδα
των μεγάλων καινοτόμων πεζογράφων που άνοιξαν νέους δρόμους στο
ευρωπαϊκό μυθιστόρημα τις τρεις πρώτες δεκαετίες του εικοστού αιώνα. Από
τους κύριους και πιο μαχητικούς πρωταγωνιστές του "μοντερνισμού" (της
σημαντικότερης μεταστροφής που έγινε, μετά το ρομαντισμό, στο ύφος και
την ευαισθησία), είχει πλήρη επίγνωση του γεγονότος πως η επανάσταση στο
ύφος ήταν αναγκαία συνέπεια μιας αλλαγής στάσης και προοπτικής. Ωστόσο,
δεν της διέφευγε πως τελικά "ο ιστορικός της λογοτεχνίας θ' αποφασίσει·
αυτός θα πει αν αρχίζουμε τώρα, αν τελειώνουμε, ή αν βρισκόμαστε στο
μέσον μιας μεγάλης περιόδου της πεζογραφίας". [...] Η Γουλφ άνοιξε και
πορεύτηκε το δρόμο της, αδιάφορη για τα δικαιώματα του θεσμοθετημένου
γούστου, παίζοντας τα επικίνδυνα παιχνίδια της, ακολουθώντας με πείσμα
και άκρα συνέπεια το όραμά της. Το ιερό πάθος της για τη μορφή και την
τεχνική - ένα πάθος που εκδηλώθηκε με συνεχείς (και ολέθριους για την
ψυχική της υγεία) πειραματισμούς, από μυθιστόρημα σε μυθιστόρημα - δεν
ήταν συγκάλυψη ανεπαρκειών του συγγραφικού της τάλαντου, ούτε εμμονή και
ιδεοληπτική επιδίωξη του "καινοφανούς". Το κυνήγι της μορφής ήταν
κυνήγι της πραγματικότητας - μιας νέας πραγματικότητας που οι παλαιοί
τύποι του μυθιστορήματος δεν μπορούσαν να παραστήσουν και να παραδώσουν.
Το μυθιστόρημα για τη Γουλφ δεν είναι κριτική της ζωής, ούτε διασκευή
και συμμάζεμα των δεδομένων της, αλλά αναπαραγωγή της πολλαπλότητας της
εμπειρίας. Η ζωή είναι πρωτεϊκή και ρευστή, πολυσύνθετη και αλλοιότροπη.
Δουλειά του μυθιστοριογράφου είναι να δώσει, να αναπαραγάγει τις
μυριάδες παραλλαγές και φωτοσκιάσεις, τις αναρίθμητες αποχρώσεις της
εμπειρίας, στη μόνη έγκυρη πραγματικότητά τους: στη συνειδησιακή ροή
τους."
(απόσπασμα από το δοκίμιο: "Η Βιρτζίνια Γουλφ και το μυθιστόρημα", από
το επίμετρο του βιβλίου "Στο φάρο" των εκδόσεων Ύψιλον).



Ένα ερωτευμένο ζευγάρι με τάσεις επιδειξιομανίας, ένα αξιολάτρευτο μωρό
που έρχεται στον κόσμο και μερικοί καλοί φίλοι που κάνουν τα πάντα για
να διευκολύνουν τους σέξι γονείς…