Η ζωή μετά την καταστροφή.

 

 Στην ζωή υπάρχει η γέννηση και ο θάνατος, η μέρα και η νύχτα, η καταστροφή και ελπίδα.

 

Συρία Χαλέπι 2017 ο άντρας ακούει μουσική μέσα στο κατεστραμμένο σπίτι. 

ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΣΕΛΙΔΑ...

Χρατσ... ακούγεται  η σελίδα. Η παλιά... Σκίστηκε θαρρείς σε μια στιγμή. Η καινούργια είναι εδώ, ολόλευκη, πεντακάθαρη, έτοιμη να δεχτεί ότι ονειρευόμουν!!

ΜΙΑ ΕΥΧΗ ΓΙΑ ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ

Ένα σύννεφο αγάπης ας απλωνόταν  στον ουρανό με φωτεινές ακτίνες ελπίδας να το διαπερνάνε και μια γλυκιά βροχή να έσταζε και  να πότιζε όλη την γη με πίστη για το αύριο. 

ΟΝΕΙΡΑ...

Σημασία έχει τι βλέπεις εσύ στον εαυτό σου... Άσε τους άλλους... Οι άλλοι δεν έχουν δει τα όνειρά σου, δεν έχουν νιώσει αυτό που κάνει την καρδιά σου να χτυπάει πιο δυνατά, δεν έχουν προσπαθήσει για αυτό που εσύ θες. Τα όνειρά σου όσες φορές και να τα περιγράψεις μόνο τις δικές σου νύχτες θα φωτίζουν τόσο έντονα και αληθινά...

ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΕΠΑΦΗ

Άνθρωποι πολλοί έρχονται στην ζωή μας, πάρτο απόφαση δεν είναι όλοι αληθινοί. Ξέρω σε πονάει. Αλλά είναι μόνο τρεις λέξεις, ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΕΠΑΦΗ...απλά πες το όταν καταλαβαίνεις ότι δεν αξίζει πια...  Όταν ο θυμός είναι μεγαλύτερος... από ότι άλλο νιώθεις,  αυτό το δάκρυ που θα σε δροσίσει δεν έρχεται ποτέ...  ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΕΠΑΦΗ ... Το ξέρεις πια, ίσως κάποια στιγμή πίστεψες σε κάτι που δεν υπήρχε... που ποτέ δεν ήταν πραγματικό... Δώσε μια ψευδαίσθηση στον εαυτό σου πως εσύ το διάλεξες και φώναξε ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΕΠΑΦΗ.

ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΧΡΥΣΩΝ ΗΛΙΩΝ

Αυτό το βιβλίο κατέχει περίοπτη θέση στην βιβλιοθήκη μου και είναι ένα από τα αγαπημένα μου για πολλούς λόγους. Πρώτα από όλα είναι καθηλωτικό με όλη την σημασία της λέξης. Δεν υπάρχει περίπτωση να το αφήσεις από τα χέρια σου. Ο άμεσος τρόπος γραφής σε βάζει ψυχή και σώμα μέσα στην ιστορία. Νιώθεις να ζεις και εσύ, την ταπείνωση, τον εξευτελισμό και την αγριότητα που βιώνουν οι ηρωίδες, γεμίζοντάς σε οργή. Ταυτόχρονα υμνεί την αγνή φιλία και τα όμορφα συναισθήματα που μπορούν να γεννηθούν κάτω από τις πιο περίεργες συνθήκες. Απλά συγκλονιστικό, άγριο και γεμάτο αληθινά συναισθήματα. 

Αμέτρητα τα φεγγάρια που λάμπουν πάνω στις στέγες της, κι οι χίλιοι αστραφτεροί ήλιοι που κρύβονται πίσω από τους τοίχους της. Αυτή είναι η Καμπούλ. Μέσα στους δρόμους της, δυο γυναίκες, η Μαριάμ και η Λεϊλά. Αν και τις χωρίζουν αρκετά χρόνια και πολύ διαφορετικές ιδέες για την αγάπη και την οικογένεια, τις φέρνει κοντά ο πόλεμος, η απώλεια και η μοίρα. Καθώς έρχονται αντιμέτωπες με τους κινδύνους στην πόλη τους αλλά και μέσα στο σπιτικό τους, η αρχική αντιπάθεια της μίας για την άλλη μεταμορφώνεται σε μια μοναδική σχέση μητέρας-κόρης. Μια σχέση που αποδεικνύει ότι η αγάπη μιας γυναίκας για την οικογένειά της μπορεί να την οδηγήσει στην αυτοθυσία κι ότι, τελικά, η αγάπη ή η ανάμνηση της αγάπης είναι το κλειδί για την επιβίωση. Ένα συγκλονιστικό χρονικό των τριών τελευταίων δεκαετιών του Αφγανιστάν. Ένα υπέροχο μυθιστόρημα για μια ανελέητη εποχή, μια μοναδική φιλία και ένα μεγάλο έρωτα!

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ

Με ρωτάς γιατί σε αγαπώ;
Σε αγαπώ γιατί όταν ο ουρανός μου μαυρίζει σε κοιτώ και φωτίζονται τα πάντα γύρω μου. Σε αγαπώ γιατί όταν η ψυχή μου βροντάει το βλέμμα σου είναι η πιο γλυκιά ηρεμία. Σε αγαπώ γιατί όταν τα μάτια μου βρέχουν, αυτή την αλμυρή βροχή της ψυχής, τα μάτια σου μου χαμογελούν. Σε αγαπάω γιατί όταν βγαίνει επιτέλους το ουράνιο τόξο στην καρδιά μου εσύ είσαι εκεί και δίνεις τα φωτεινά σου χρώματα. Σε αγαπώ γιατί όλος μου ο κόσμος είναι μέσα στα μάτια σου...

Η ΒΡΟΧΗ

  Οι σταγόνες έπεφταν χορεύοντας στο τζάμι. Μπορούσε ακόμα και να ακούσει την μουσική στην οποία υπάκουαν οι μικρές διάφανες σταγόνες. Ένα αόρατο χέρι χτυπούσε απαλά τα πλήκτρα του πιάνου. Κι αυτές έπεφταν ... και έπεφταν. Ο ουρανός τις έδιωχνε με μανία από μέσα του. Το φώς και μετά πάλι το σκοτάδι, ο δυνατός ήχος και μετά πάλι η σιωπή. Πόσο καιρό είχε να κάτσει κάτω από την βροχή χωρίς να την νοιάζει; Από κοριτσάκι. Τότε που πήγαινε σχολείο ακόμα. Κάθε φορά που έβρεχε έβγαινε έξω. Έμενε εκεί μέχρι να μουλιάσει. Άνοιγε τα χέρια σαν να χορεύει, άνοιγε το στόμα και έπινε το νερό. Νερό από τον ουρανό σαν να το στέλνει κάτι άλλο, κάτι ανώτερο... τότε πίστευε ακόμα. Μα πλεον η πίστη δεν βρίσκει καταφύγειο μέσα της. Την έχασε κάπου εκεί ανάμεσα στο άγχος, ανάμεσα στην ρουτίνα, ανάμεσα στις απογοητεύσεις, ανάμεσα στους πόνους, ανάμεσα στην κούραση, ανάμεσα στο <θέλω κι άλλα>. Μαζί της έχασε και την ελπίδα. Μαζί δεν πάνε αυτά; Όμως αν άφηνε λίγο πίσω την λογική της ίσως να ανέπνεε πάλι. Δεν χρειάζεται να είναι όλα ένα καλοκουρδισμένο ρολόι. Ίσως αν άφηνε λίγο την τρέλα να επιστρέψει μέσα της... Βγήκε έξω ξυπόλητη. Έκλεισε τα μάτια και αφέθηκε στην βροχή. Ήταν ελεύθερη! Μετά από τόσα χρόνια δεν την ένοιαζε πια. Δεν ήθελε <ομπρέλες>, ψεύτικη προστασία. Ήθελε να νιώσει πάλι ανέμελη. <Όχι, δεν με νοιάζει τίποτε>, σκέφτηκε. <Μόνο να πιστέψω πάλι, μόνο να ελπίζω πάλι.> Αλλά είχε πολύ δρόμο μπροστά της... και η βροχή σταμάτησε απότομα, τόσο απότομα όσο είχε έρθει.

ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΟΥ ΑΕΤΟΥ

Είχε μάθει να διαφεντεύει τον κόσμο. Άνοιγε τα φτερά του και πετούσε περήφανος στην αγκαλιά του ουρανού ελέγχοντας τα πάντα.  
Ο καιρός έγινε δύσκολος και έφυγε από τα μέρη του, τον διώξανε νομίζοντας ότι του κόβουν τα φτερά. Μόνη περιουσία του είχε την πίστη και τα όνειρά του.
Προσπάθησε μέσα από τον πόνο του ξεριζωμού και την γλύκα της νοσταλγίας να δημιουργήσει ξανά όσα καταστράφηκαν... Γύρισε στην <πατρίδα> μα πάλι ήταν ξένος. 
Υπήρχαν όμως άνθρωποι που πίστεψαν σε αυτόν. Που τον αγάπησαν γιατί τους θύμιζε χρυσές εποχές. Τους θύμιζε την παλιά δόξα, την παλιά πατρίδα.
Όποτε έφτιαχνε ένα σπιτικό κάποιοι τον ξερίζωναν. Έχει νιώσει πολλούς ξεριζωμούς. Μα ήταν πάντα περήφανος, πάντα αγέρωχος. Πάντα πετούσε σαν κυρίαρχος και οι άνθρωποι τον ακολουθούσαν. Γιατί σε αυτόν είχαν βρει την αξία της προσπάθειας, την αξία να ξεκινάς από το μηδέν, την αξία να θυμάσαι το παρελθόν και να το τιμάς, την αξία να τα καταφέρνεις με τον ιδρώτα σου.
Ήταν μια ιδέα ζωντανή και επίκαιρη πάντα. 
Υπήρχαν και άνθρωποι που τον είδαν σαν χρήμα... σαν κέρδος.Για αυτούς λυπάται μα δεν μπορεί να τους αλλάξει.
Εξακολουθεί και κάνει αυτό για το οποίο γεννήθηκε : να ταξιδεύει ελεύθερα εμπνέοντας όσους ζουν με τις αξίες που τους δίδαξε.

ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΕ ΤΙΣ ΜΑΣΚΕΣ

Θυμήθηκε πάλι μια υπόσχεση που δεν κρατήθηκε... Θυμήθηκε πάλι λόγια που ξεχάστηκαν... Θυμήθηκε πάλι λέξεις που γράφτηκαν σε χαρτί ξεθωριασμένο πια. Άνοιξε το μικρό μπαουλάκι με τις ¨αναμνήσεις¨ . Έτσι το λέει. Έχει μέσα εισητήρια, κάρτες, φωτογραφίες, δωράκια... Κάθεται και να χαζεύει μια στο τόσο. Χαμογελάει κοιτάζοντάς τα άλλοτε από γλύκα κι άλλοτε από πίκρα. Πολλά από αυτά τα μικρά πραγματάκια αντιπροσωπεύουν καταστάσεις που δεν υπάρχουν πια. Ανθρώπους που δεν υπάρχουν πια. Παλιά και ¨ξεχασμένα¨. Μα πιο πολύ πονούν οι αναμνήσεις των <φίλων>. Αυτοί που έγραφαν θα με κοντά σου πάντα, ότι κι αν συμβεί δεν θα βγεις ποτέ από την καρδιά μου. Αυτών των φίλων που τελικά η καρδιά τους κλειδώνει και πετάει το κλειδί.  Ίσως κι αυτοί να αναρωτιούνται το γιατί. Ίσως και να μην τους νοιάζει. Ποιός ξέρει; Αφού με αυτές τις ΜΑΣΚΕΣ που φοράνε ούτε οι ίδιοι δεν ξέρουν. Ακόμα και ο καθρέφτης τους δεν θα μπορεί να τους βοηθήσει. Έχουν μπερδέψει το ψεύτικο με το αληθινό. Έχει γίνει η μάσκα τους, το δέρμα τους.
Μα ίσως αλήθεια είναι πως ... όποιος δεν υπάρχει σήμερα στην ζωή σου
ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΕ ΠΟΤΕ!

ΛΕΥΚΟ ΜΟΥ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ

Άνοιξα τα παράθυρα να μπει μέσα στο σπίτι ο παγωμένος αέρας μαζί με τις αδύναμες ακτίνες του ήλιου. Ήθελα να αλλάξει ο αέρας που με τριγύριζε τόσες μέρες ακόμα κι αν με  σούβλιζε το κρύο. Πόσο καιρό έζησα σαν ρομπότ; Αναρωτήθηκα. Πόσες στιγμές έχασα; Πόσες σημαντικές σχέσεις άφησα να χαθούν; Έβλεπα τον εαυτό μου να λιώνει. Έβλεπα όλα αυτά που ήθελα να χάνονται από δίπλα μου. Έμοιαζαν με μικρές άτακτες νεραιδούλες που θυμωμένες από την συμπεριφορά μου έφευγαν η μία μετά την άλλη μακρυά. "Δεν έφταιγα εγώ!!" τους φώναξα. Μα δεν με πίστεψαν. Κουνούσαν το κεφάλι κοροιδευτικά. "Ίσως και να έφταιγα... "σιγοψιθύρισα στον εαυτό μου. "Τι διάλεξες;" τον ρώτησα δυνατά. "Οτι διάλεξες ήταν ένα τίποτα...." Ανάσαινα βαθιά μα πάλι ένιωθα το οξυγόνο να λιγοστεύει. Έκατσα στο χαλί. Ο καφές ήταν ακόμα πολύ ζεστός  μα τον είχα ανάγκη. Ρούφηξα μια μεγάλη γουλιά και κοίταξα έξω. Ένα ωραίο χειμωνιάτικο πρωινό που χαμογελούσε. Θέλω να αλλάξω την τροχιά που χω πάρει. Μα μπορώ; Η ψυχή μου είναι σαν ένα τριαντάφυλλο, γεμάτο αγκάθια. Εγώ τα έφτιαξα! Ήθελα να με προστατέψω. Ναι, εγώ τα έφτιαξα. Κι όταν μετανιώνω την πιάνω στα χέρια μου, την παρηγορώ, της λέω πως δεν είναι αργά. Και τότε βλέπω πως είναι ακομα λευκή... Τίποτε δεν χάθηκε αφού ακόμα η ψυχή μου είναι ένα ΛΕΥΚΟ τριαντάφυλλο.    

ΟΝΕΙΡΟΠΑΓΙΔΑ

Υπάρχει κάτι "μαγικό"!
Πιστεύεις στην μαγεία;
Τότε ίσως πιστέψεις και σε αυτό. Είναι η ονειροπαγίδα. Οι ονειροπαγίδες φτιάχτηκαν για να προστατεύουν από τα κακά όνειρα. Φυλακίζουν τους εφιάλτες πριν προλάβουν να φωλιάσουν πίσω από τα μάτια σου. Μπερδεύονται στον ιστό τους και ανίκανοι δεν μπορούν πια να εισβάλουν μέσα σου. Ο ύπνος σου είναι ήρεμος, πολύχρωμος χωρίς φρικιαστικά πλάσματα και απαίσια συναισθήματα. Μια αρχαία ινδιάνικη φυλή δούλεψε για αυτό. Βάζεις αυτές τις πολύχρωμες κατασκευές που θυμίζουν ιστό αράχνης γεμάτες φτερά και πολύτιμες πέτρες δίπλα στο προσκεφάλι σου και νομίζεις πως θα προστατευτείς. Όμως τι κάνεις για τις άλλες, τις τεράστιες και απειλητικές ονειροπαγίδες που στήνουν οι άλλοι για να παγιδέψουν όχι τους εφιάλτες σου αλλά τα γλυκά πολύτιμα όνειρά σου; Αυτά που έκανες παιδί, αυτά που έκανες όταν πήρες τη ζωή στα χέρια σου, αυτά που έκανες όταν γνώρισες τον άνθρωπο σου, αυτά που έκανες όταν κοιτούσες την αγαπημένη σου θάλασσα, εκεί στον τόπο σου, εκεί που όλα ήταν δικά σου;
Πιστεύεις στον εαυτό σου;
 Μήπως ξέχασες να ονειρεύεσαι; Δεν νομίζω! Θα ήσουν ήδη νεκρός. Εγώ βλέπω αίμα μέσα σου, βλέπω ανάσα, βλέπω φωτιά. Όσο κι αν προσπαθούν να σου την σβήσουν. Ξέρω πως εκεί μέσα είναι. Κάνεις πράγματα που δεν θες, ζεις τη ζωή που δε θες. Και μόνο όταν ονειρεύεσαι είσαι εσύ. Ο κόσμος είναι γεμάτος ονειροπαγίδες για τα μικρά ονειρά σου. Πως μπορούν να γλιτώσουν; Χάνονται τρομαγμένα και σε αφήνουν μόνο. Μα όπως είχες την δύναμη να τα ονειρευτείς βρες και την δύναμη να τα πραγματοποιήσεις. Και τότε θα έρθει πια η ώρα να φοβηθούν μόνο αυτοί που έχουν πάψει να ονειρεύονται.   

ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ?

Δεν καταλαβαίνεις τι σου γίνεται; Γιατί δεν ρωτάς; Έχεις βγάλει τα συμπερασματά σου και ντρέπεσαι να τα πεις. Γαιτί είσαι ανασφαλής. Φτιάχνεις σενάρια στο μυαλό σου. Ενώνεις σκόρπιες κουβέντες και σκόρπιες εικόνες, και λες έτσι θα είναι. Αυτό έγινε. Και βουλιάζεις στην απογοήτευση. Τα παρατάς όλα. Χάνεις την πίστη στον εαυτό σου. Αυτό το δυσάρεστο αίσθημα ματαίωσης... Αυτό που δεν περίμενες... Αυτό που οι άλλοι δικοί σου, γίνονται μόνο "άλλοι". Κανείς δικός σου. Αυτό που είναι κάτι σαν αδικία, σαν τιμωρία. Αδικείς τον εαυτό σου και οι άλλοι ακολουθούν. Πως να μην σε αδικήσουν όταν το κάνεις πρώτος εσύ;  Απλά ρώτα. Έτσι είναι; Τι έκανα λάθος; Και μπορεί η απάντηση να είναι εντελώς διαφορετική από αυτό που νομίζεις. Και κοιτάς σαν χάνος. Σαν βλάκας. Τι έγινε ρε παιδιά; Εγώ που ήμουν; Πώς έχασα το τρένο; Πώς έπεσα τόσο έξω; Μίλα! Ρώτα! Μπορεί η απάντηση να σου αρέσει ή τουλάχιστον να σε ξεμπλοκάρει...Και μια τελευταία συμβουλή: Μην παρασύρεσε!! Ποτέ δεν ξέρεις ποιος θέλει πραγματικά το καλό σου... Πυροτεχνήματα ερωτηματικών σκάνε πάλι στο κεφάλι σου!

ΕΜΠΝΕΥΣΗ

Ένα αεράκι μπαίνει ξαφνικά από τις χαραμάδες που έχουν οι κλειστές πόρτες του μυαλού σου. Το σκοτεινό δωμάτιο μέσα σου φωτίζεται. Ήταν τόσο αεροστεγές που νόμιζες ότι θα σου κοπεί η αναπνοή. Παρακαλούσες να σταματήσει αυτός ο μονότονος ήχος στα αυτιά σου. Να σταματήσουν οι καθορισμένες σκέψεις σου. Από το πρωί ως το βράδυ όλα ίδια. Ίδιες κινήσεις, ίδια λόγια, ίδιοι άνθρωποι. Νόμιζες πως τίποτε δεν θα αλλάξει πάλι. Κι όμως να τη! Τα χρώματα στον ουρανό αλλάζει, γιατί ο ουρανός είναι δικός σου και τα χρώματα που "φτιάχνεις" πολλά. Έρχεται από τα μέσα μα κάτι από έξω την φωνάζει. Αυτές οι μικρές φωνές τριγύρω σου σαν μαγικά ξωτικά που έκατσαν και έφτιαξαν την φωλιά τους μέσα στην δική σου την ψυχή. Μια πνοή που κάνει την ανάσα σου πιο γρήγορη. Είναι μια στιγμή που έρχεται τις πιο περίεργες ώρες. Δεν το περίμενες αλλά ταυτόχρονα το ευχόσουν. Το γκρίζο σου γεμίζει με κόκκινο, έντονο. Σαν έκρηξη. Σιγά σιγά το κόκκινο χαλαρώνει, αλλάζει χρώμα. Αποκτά μορφή, γίνεται πιο απαλό. Σαν το μπλέ του ουρανού. Σταματάς ότι έκανες και επικεντρώνεσαι εκεί. Κάτι έχει να σου πει. Εικόνες προβάλονται μπροστά στα μάτια σου. Ήχοι ακούγονται στα αυτιά σου. Σου μιλάει. Κι εσύ απαντάς. Γεμίζεις τα κενά. Συζητάς μαζί της. Την διορθώνεις και σε διορθώνει κι αυτή. Ένα ερωτικό παιχνίδι ξεκινά και εσύ τρέχεις ξοπίσω της μην την χάσεις. Ξέρεις πως έρχεται μόνο όταν εκείνη το επιθυμεί. Δε θέλεις να την τρομάξεις. Μερικές φορές σου παίζει κρυφό. Σκέκεται απέναντι, δήθεν κρύβεται και γελάει. Εσύ θυμώνεις μα δεν μπορείς να την αλλάξεις. Ούτε θέλεις, γιατί αυτά τα ξαφνικά ξυπνήματά της την κάνουν τόσο ξεχωριστή.  Ξεχνάς την μονότονη καθημερινότητά σου, τα πρέπει σου. Γίνεσαι ένα μαζί της. Αυτή σε παίζει. Το ξέρεις. Αφήνεσαι και ταξιδεύεις. Καθώς η ένταση ξεθυμένει κοιτάς τα χέρια σου, έγιναν πάλι δικά σου. Έχουν ακόμα την ορμή της μα σιγά σιγά κι αυτή η ορμή χάνεται. Τα κύματα ηρεμούν. Χαμογελάς ικανοποιημένος. Ο δικός σου πολύχρωμος ουρανός είναι πάλι εκεί!

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Ο Νίκος Καζαντζάκης αναφέρει στην "Ασκητική" " Η ζωή είναι στρατιωτική θητεία στην υπηρεσία του Θεού.  Κινήσαμε σταυροφόροι να λευτερώσουμε, θέλοντας και μη, όχι τον Άγιο Τάφο, παρά το Θεό το θαμμένο μέσα στην ύλη και μέσα στην ψυχή μας. Κάθε κορμί, κάθε Ψυχή, είναι Άγιος Τάφος". 
Να λευτερώσουμε... δηλαδη; Έχω διαβάσει και έχω ακούσει πολλές ερμηνείες για την ελευθερία. Ετυμολογικές και φιλοσοφικές:

• ανάπτυξη, η ανάπτυξη του λαού.
• διείσδυση στη στεριά(-ρίον)
• όραση προς κάποια κατεύθυνση
• αγάπη για μετακίνηση(ελεύθω -έραν)
• απουσία εξαναγκασμού

• ακόμα και ο Έλλην , ο καλός που θερίζει τους εχθρούς(θερ-θέρος). 

Πολλούς ορισμούς από φιλοσόφους και καθηγητές γλωσσολόγους. Μα εκείνη η ερμηνεία που θεωρώ εγώ πιο όμορφη είναι η εξής: Πορεία προς την αγάπη. Ίσως πορεία προς τον Θεο; Αν ο Θεός είναι Αγάπη ναι. Μα τι άλλο θα μπορούσε να είναι ο Θεός; Αυτή η αγάπη που είναι θαμμένη μέσα στην ύλη. Τόσο πολύ θαμμένη που να απορούμε για την ύπαρξή της. 
Ζούμε στην εποχη της ύλης περισσότερο από ποτέ. Η εποχη μας την έχει για θεό, όπως λέει και το γνωστό άσμα. Μέσα στην κρίση της εποχής το αίτημα για ελευθερία δεν είναι μόνο πολιτικό ή κοινωνικό,  όπως σε άλλους καιρούς μα και υπαρξιακό. Όταν έχουμε πάψει να αγαπάμε, πως ζητούμε την ελευθερία;                                                          

Ο ΜΙΚΡΟΣ ΠΡΙΓΚΙΠΑΣ ΜΕΣΑ ΜΑΣ

Από τα πρώτα βιβλία που διάβασα είναι <Ο Μικρός πρίγκιπας> του Αντουάν ντε Σαιντ-Εξεπερύ και ακόμα κατέχει περίοπτη θέση στη βιβλιοθήκη μου. Ένα αλληγορικό παραμύθι που κατά την ταπεινή μου άποψη, απευθύνεται σε ενήλικες που συνεχίζουν να σκέπτονται σαν παιδιά, ή σε ενήλικες που έχουν σταματήσει να σκέφτονται σαν παιδιά και τους παρακινεί να το κάνουν. Γιατί μόνο τότε θα καταλάβουν το ταξίδι ενός μικρού πρίγκιπα που αφήνει τον πλανήτη του και ζητά από έναν κουρασμένο "μεγάλο" να του ζωγραφίσει ένα αρνί. Ένα αρνί που αρκεί για να προστατέψει τον πλανήτη του από τα απειλητικά μπαομπάμπ.  
Ο πρίγκιπάς μας έρχεται από έναν πλανήτη πολύ μικρό. Κι όμως αν τον ανακάλυπτε κάποιος "μεγάλος" φορώντας επίσημο ένδυμα και του δίνε όνομα κάποιου αριθμού κανείς δεν θα αμφισβητούσε την ύπαρξή του. Γιατί οι αριθμοί δεν αμφισβητούνται.
 Στο ταξίδι του στους πλανήτες γνώρισε πολλούς περίεργους "μεγάλους". Γνώρισε τον ματαιόδοξο, που θεωρούσε τον εαυτό του καλύτερο από όλους σε έναν πλανήτη που ζούσε μόνος του. Γνώρισε τον Βασιλιά που δεν είχε σε τίποτα να βασιλέψει, τον μεθύστακα που έπινε γιατί ντρεπόταν που πίνει. Γνώρισε τον επιχειρηματία που ασχολιόταν μόνο  με σοβαρά πράγματα. Μέτραγε τα αστέρια και έγραφε τον αριθμό σε χαρτί, έτσι νόμιζε πως του ανήκαν. Γνώρισε τον φανανάφτη που εξακολουθούσε να τηρεί παλιούς κανονισμούς που πια δεν είχαν κανένα νόημα, γιατί απλά έτσι πρέπει.Γνώρισε έναν εξερευνητή που στα τεράστια βιβλία του δεν κατέγραφε τα λουλούδια. Γιατί; Γιατί να λουλούδια είναι εφήμερα. Κι όμως ο μικρός πρίγκιπας λάτρευε το τριανταφυλλό του...   

Αυτός  ο κουρασμένος "μεγάλος" θαύμαζε τον μικρό πρίγκιπα, τον θαύμαζε για την πίστη του σε ένα λουλούδι.                                                                                                                                             

<<Οι άνθρωποι στον τόπο σου, καλλιεργούν πέντε χιλιάδες τριαντάφυλλα στον ίδιο κήπο και πάλι δεν βρίσκουν εκεί αυτό που γυρεύουν...>>είπε ο Μικρός Πρίγκιπας....

  
 Έμαθε πολλά στο ταξίδι του μα η αλεπού του έμαθε τι θα πει "εξημερώνω".

<<Αντίο, είπε η αλεπού. Να το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό: μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά. Την ουσία τα μάτια δεν την βλέπουν.>>                                                                                                    

<<Την ουσία τα μάτια δεν την βλέπουν>>, επανέλαβε ο μικρός πρίγκιπας για να το θυμάται.           

<<Είναι ο χρόνος που ξόδεψες για το τριαντάφυλλό σου που το κάνει τόσο σημαντικό.>>             

<<Είναι ο χρόνος που ξόδεψα για το τριαντάφυλλό μου...>>, είπε ο μικρός πρίγκιπας για να το θυμάται.                                                                                                                                                       

<<Οι άνθρωποι έχουν ξεχάσει αυτή την αλήθεια>>, είπε η αλεπού. <<Εσύ όμως δεν πρέπει να την ξεχάσεις. Θα είσαι υπεύθυνος για πάντα για ό,τι  έχεις εξημερώσει. Είσαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό σου.>>

Ο μικρός πρίγκιπας αισθανόταν μόνος στο ταξίδι του.  Αναζητούσε ανθρώπους στην πελώρια έρημο για να μην είναι μόνος πια.  Μα το φίδι ήταν σίγουρο πως και με τους ανθρώπους παρέα νίωθεις μοναξιά. Τον διαβεβαίωσε για αυτό...


Κάπως έτσι λοιπόν ο Μικρός Πρίγκιπας αφήνει τους αναγνώστες του μικρού του παραμυθιού να αναρωτηθούν και να σκεφτούν για τις αξίες τους. Είναι αληθινές όλες αυτές οι αξίες; Τα χαρτάκια με τους αριθμούς μας κάνουν πράγματι πλούσιους; Η ποσότητα των πραγμάτων μας κάνει στα αλήθεια να έχουμε τα πάντα;Η αδιέξοδη τυπολατρεία σε παλιούς κανόνες που δεν συμαβαδίζουν με το σήμερα θα εξακολουθήσει να υπάρχει; Γιατί έτσι πρέπει; Μα για κανέναν "μεγάλο" δεν έχουν σημασία όλα αυτά.... Ας αφήσουμε λοιπόν τον μικρό πρίγκιπα που έχουμε μέσα μας να ξεκινήσει το ταξίδι του στους πλανήτες και να τους εξερευνήσει.

*χρησιμοποιήθηκαν αποσπάσματα από το βιβλίο

ΑΥΤΟ ΚΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΤΑΞΙΔΙ...

                                        
Πολλά τα ταξίδια που μπορούμε να πάμε. Πολλά τα μέρη και οι χώρες που περιμένουν να τις εξερευνήσουμε. Δεν νομίζω να υπάρχει άνθρωπος που να μην λατρεύει τα ταξίδια. Ακόμα κι αυτοί οι κατσούφιδες που σκύβουν πάνω από το χαρτομάνι τους και μονολογούν... <Δεν έχω χρόνο, δεν έχω χρόνο...> Ακόμα κι αυτοί θα έδιναν τα πάντα για ένα ταξίδι.  Και τι γίνεται όταν οι καταστάσεις δεν σου επιτρέπουν όχι ταξίδι αλλά ούτε μέχρι την παραπάνω περιοχή να πας; Γιατι; Γιατί έχουμε βυθιστεί στην κατάθλιψη και ερωτοτροπούμε με την κουβερτούλα μας στον καναπέ. Γιατί δεν έχουμε σάλιο να βάλουμε βενζίνη. Γιατί οι φίλοι μας μας έχουν πια ξεχάσει και περνούν την ώρα τους αγκαλιά με την οθόνη του υπολογιστή. Μήπως πρέπει να ενεργοποιήσουμε λίγο την φαντασία μας; Υπάρχουν και τα νοερά ταξίδια. Αυτά που κάνεις όταν διαβάζεις ένα λογοτεχνικό βιβλίο. Αυτά που κάνεις όταν βλέπεις μια παλιά φωτογραφία, έναν ωραιό πίνακα. Μια ζεστή εικόνα. Βουτήξου μέσα στην σκέψη σου και ταξίδεψε από μέσα και βρες διέξοδο προς τα έξω. Μπες μέσα για να απεγκλωβιστείς. Ξεμπλόκαρε το μυαλό σου, μίλα με τον εαυτό σου, (οχι δεν θα σε περάσουν για τρελο,θα το κρατήσεις μυστικό). Σκέψου! Κάνε αυτό που χαρακτηρίζει τον άνθρωπο από όλα τα άλλα πλάσματα στη Γη. Η Σκέψη: αυτο κι αν ειναι ταξίδι.