Οι γοργόνες ήταν τρεις αδελφές η Σθενώ, η Ευρυάλη και η Μέδουσα που κατοικούσαν πέρα από τον ωκεανό, στο τέλος της γης προς τα δυτικά.'Ηταν κόρες της Γαίας και του Ωκεανού. Η Σθενώ και η Ευρυάλη ήταν αθάνατες, αλλά η πιο επικίνδυνη ήταν η Μέδουσα αφού πέτρωνε όποιον την κοιτούσε. Ο Περσέας ήταν ο ήρωας που κατάφερε να την σκοτώσει και χάρισε το κεφάλι της στη θεά Αθηνά. Το κεφάλι της, το περίφημο «Γοργόνειο», το παρέλαβε η θεά από τον ήρωα και το επέθεσε στην ασπίδα της, επειδή το κεφάλι της, ακόμη και νεκρό, πέτρωνε όποιον το κοίταζε.
Αρχαία Εγγύς Ανατολή
Οι πρώτες γνωστές ιστορίες για γοργόνες εμφανίστηκαν στην Ασσυριακή μυθολογία το 1000 π.Χ. Η θεά Αταργάτις μητέρα της Ασσύριας βασίλισσας Σεμίραμις, αγάπησε έναν θνητό βοσκό και ακούσια τον σκότωσε. Ντροπιασμένη έπεσε μέσα σε μια λίμνη για να πάρει τη μορφή ενός ψαριού, αλλά τα νερά δεν κρύψανε τη θεϊκή της ομορφιά. Συνεπώς πήρε τη μορφή μιας γοργόνας, - άνθρωπος επάνω από τη μέση και ψάρι κάτω από αυτήν. Οι Έλληνες αναφέρονταν στην Αταργάτις υπό την ονομασία Δερκετώ. Πριν από το 546 π.Χ., ο Μιλήσιος φιλόσοφος Αναξίμανδρος πρότεινε ότι το ανθρώπινο γένος είχε ξεπηδήσει από υδρόβια είδη ζώων. Πίστευε ότι οι άνθρωποι, με την εκτεταμένη παιδική ηλικία τους, δεν θα μπορούσαν να επιβιώσουν διαφορετικά.Κίνα
Σε κάποια αρχαία παραμύθια της Κίνας, η γοργόνα είναι ένα ιδιαίτερο είδος του οποίου τα δάκρυα μπορούν να μετατραπούν σε ανεκτίμητα μαργαριτάρια. Επιπλέον, οι γοργόνες μπορούν να πλέκουν επίσης ένα εξαιρετικά πολύτιμο υλικό το οποίο δεν είναι μόνο μικρό αλλά όμορφο και διαφανές. Εξαιτίας αυτού, οι ψαράδες προσπαθούν διακαώς να τις πιάσουν, αλλά είναι δύσκολο για αυτούς να επιβιώσουν, από το θαυμάσιο τραγούδι τους γιατί μπορούν να τους σύρουν σε κώμα. Σε άλλους κινέζικους θρύλους, η γοργόνα είναι ένα θαυμαστό πλάσμα - επιτήδεια, όμορφη, και ευέλικτη, και οι ψαράδες οι οποίοι επιθυμούν να πιάσουν γοργόνες είναι σύμβολο αρνητικού χαρακτήρα.
Βρετανικά νησιά
Οι γοργόνες σημειώθηκαν στη βρετανική λαογραφία ως άτυχοι οιωνοί. Σε ορισμένα πλοία, λένε ότι ποτέ δεν θα δουν γη ξανά, ενώ σε άλλα, ισχυρίζονται ότι είναι κοντά στην ακτή, οι οποίοι είναι αρκετά σοφοί ώστε να γνωρίζουν ότι σημαίνει το ίδιο πράγμα. Μπορούν επίσης να είναι ένα σημάδι της κακοκαιρίας.
Σε μερικές περιπτώσεις, οι γοργόνες θα μπορούσαν να είναι πιο ευεργετικές, διδάσκοντας τους ανθρώπους θεραπείες για νόσους.
Μερικές ιστορίες εγείρουν το ερώτημα αν οι γοργόνες είχαν αθάνατες ψυχές, η απάντηση είναι αρνητική. Η Λί Μπάν (Lí Ban) εμφανίζεται ως μια αγιασμένη γοργόνα, αλλά ήταν άνθρωπος που μετατράπηκε σε μια γοργόνα. Μετά από τρεις αιώνες, όταν ο Χριστιανισμός είχε έρθει στην Ιρλανδία, ήρθε για να βαπτιστεί.
Οι γοργόνοι σημειώθηκαν ως πιο άγριοι και πιο άσχημοι από ότι οι γοργόνες, αλλά περιγράφονται να έχουν μικρό ενδιαφέρον για τους ανθρώπους.
ΣΗΜΕΡΑ
Σήμερα έχουν δει το φως της δημοσιότητας διάφορες φωτογραφίες, και πολύ υποστηρίζουν ότι έχουν δει γοργόνες ζωντανές, ή οτι εχουν ανακαλύψει τα κουφάρια τους. Αν εκεί που κολυμπάτε δείτε καμία κάντε τον αδιάφορο και αφού βγείτε στην στεριά αναρωτηθείτε αν έχετε φάει κάτι ληγμένο και σας πείραξε.
ΟΧΙ ΑΥΤΗ.............
ΑΥΤΗ!!!!!!!!!
ΜΠΡΑΟΥΝΙ ΚΑΙ ΧΟΜΠΓΚΟΜΠΛΙΝ
Μπαίνουν μέσα στα σπίτια, μετακινούν έπιπλα και σπάνε αντικείμενα.
Οι μονόκεροι στο δυτικό πολιτισμό εμφανίζονται για πρώτη φορά το 398π.Χ σε κείμενα του Έλληνα ιστορικού Κτησία, ο οποίος τους περιέγραψε ως άγριους γα'ι'δάρους μεγαλόσωμους σαν άλογα. Το σώμα τους είναι λευκό, το κεφάλι τους πορφυρό και τα μάτια τους έχουν ένα βαθύ μπλε χρώμα. Στο μέτωπό τους φέρουν ένα μυτερό κέρατο που είναι περίπου μισό μέτρο μακρύ. Ο Κτησίας τα ονομάζει για το λόγο αυτό, μονόκερους.
Στη δύση ο μονόκερως θεωρείται άγριο ζώο και επιθετικό για αυτό το κυνήγι του είναι πολύ δύσκολο. Το κεράτο του έχει μαγικές και θεραπευτικές ιδιότητες. Κείμενα του 12ου αιώνα συμβουλεύουν τους κυνηγούς πως για να πιάσουν ένα μονόκερο πρέπει να χρησιμοποιήσουν μια νεαρή κοπέλα για δόλωμα. Ο μονόκερος θα την πλησιάσει και θα κοιμηθεί στα πόδια της. Τότε οι κυνηγοί θα το ακινητοποιήσουν και θα του κόψουν το κέρατο. Την εποχή εκείνη πολλοί ευγενείς περηφανεύονταν πως είχαν δώσει αμύθητα ποσά για να αποκτήσουν ένα κέρατο μονόκερου, με σκοπό να ανιχνεύσουν την ύπαρξη δηλητηρίου στο φαγητό και το ποτό τους. Πολύ συχνά βασιλιάδες έπιναν από κύπελα που ισχυρίζονταν πως ήταν φτιαγμένα από κέρατο μονόκερου, έτσι ώστε να μην μπορεί κανείς να τους δηλητηριάσει. Στην πραγματικότητα όμως ήταν από χαυλιόδοντες αρκτοφάλαινας. 
Τα γκόλεμ είναι αγάλματα από πηλό ή χώμα που έχουν την όψη ανθρώπου και αποκτούν πνοή χάρη σε ξόρκια ή σε μαγικές λέξεις που τις γράφει ο δημιουργός τους στο μέτωπο τους ή σε ένα κομμάτι πάπυρο που το τοποθετεί στο στόμα τους . Μια από τις λέξεις που χρησιμοποιούνται πολύ συχνά είναι η λέξη <εμέθ>, που σημαίνει ζωή. Αν κάποιος καταφέρει και πάρει τον πάπυρο με τη λέξη ή τη σβήσει από το μέτωπο του γκόλεμ , αυτό καταρρέει, παρασύροντας και τον δημιουργό του. Ο διασημότερος δημιουργός γκόλεμ ήταν, σύμφωνα με την παράδοση, ο ραβίνος της Πράγας , ο Ιούδας Λόου μπεν Μπεζαλίλ(1525-1609), ο οποίος χρησιμοποιούσε το γκόλεμ ως υπηρέτη, αλλά πρόσεχε να το κλειδώνει σε ένα δωμάτιο την Παρασκευή, έτσι ώστε να μην τον ακολουθεί το Σάββατο στην συναγωγή. Μια μέρα όμως το ξέχασε και το γκόλεμ θα έμπαινε στην συναγωγή αν ο ραβίνος δεν προλάβαινε να του πάρει τον πάπυρο με τη μαγική λέξη που είχε στο στόμα του . Τότε το γκόλουμ κατέρρευσε και λένε πως τα υπολείμματά του υπάρχουν ακόμα στη σοφίτα της συναγωγής. 
Τα περισσότερα θαλάσσια τέρατα παρουσιάζονται με τη μορφή ενός πολύ μεγάλου και χοντρού φιδιού που έχει την ικανότητα να συνθλίβει τα πλοία με την ουρά του. Τα κράκεν όμως είναι διαφορετικά. Πολλοί λένε πως έχουν το μέγεθος ενός μικρού νησιού και διαθέτουν τεράστια πλοκάμια, που τα χρησιμοποιούν για να κινούνται και για να κυνηγούν ψάρια. Συνήθως δεν είναι επιθετικά, αλλά αποτελούν μεγάλο κίνδυνο για τους ναυτικούς , καθώς η παραμικρή κίνησή τους μπορεί να προκαλέσει ισχυρές δίνες που καταπίνουν τα πλεούμενα. Όταν λοιπόν οι ψαράδες διαπιστώνουν πως τα νερά γίνονται ξαφνικά πολύ ρηχά , βάζουν αμέσως πλώρη για τη στεριά, από το φόβο τους μήπως έχουν πέσει πάνω σε ένα κράκεν που έχει βγει για κυνήγι!