
Συστήστε μας
με λίγα λόγια το νέο σας βιβλίο.
«Τα μυστικά του
ανέμου» είναι ένα περιπετειώδες, κοινωνικό – αστυνομικό
μυθιστόρημα, με μυστήριο, πλοκή και αγωνία, και με πρόσθετα
στοιχεία τον ονειρικό κόσμο μυθικών εξωτικών, και την πανέμορφη και αδιάλειπτη
φύση.
Οι ήρωες των
βιβλίων σας έχουν προδιαγεγραμμένη πορεία την οποία γνωρίζετε και ακολουθείτε
ως την τελευταία σελίδα ή υπάρχει πιθανότητα «αυτονόμησής» τους κατά τη
διάρκεια συγγραφής του βιβλίου;
Ανάλογα. Με μία φαντασία
που καλπάζει, όπως είναι η δική μου, είναι φορές που η αυτονόμησή των ηρώων επιβάλλεται.
Ποια είναι
τα δικά σας όνειρα για το μέλλον, τόσο σε επαγγελματικό-καλλιτεχνικό όσο και σε
προσωπικό επίπεδο;
Όπως κάθε
λογοτέχνης, επιθυμώ να αφήσω πίσω μου, όσο γίνεται πιο πολλά έργα, άξια όμως,
για τα οποία θα με θυμούνται με συμπάθεια. Να έχω αφήσει στις επόμενες γενιές
το θετικό στίγμα μου.
Πως περνάτε
το χρόνο σας όταν δεν ασχολείστε με τη συγγραφή βιβλίων;
Έχω πολλά να κάνω.
Ασχολούμαι με τον κήπο μου, τα λουλούδια, τα λαχανικά, τα ζωάκια μου, και
βεβαίως με την οικογένειά μου. Είμαι τυχερός άνθρωπος. Ο Θεός με ευλόγησε με τα
αγαθά του.
Έχετε ήδη κάποιο επόμενο βιβλίο στο μυαλό σας;
Μόλις έχω τελειώσει ένα μυθολογικό παραμυθογράφημα, όπως το ονόμασα. Πρόκειται
για μία περιπέτεια θαυμάτων και μυστηρίου, που διαδραματίζεται στον επινοημένο,
μυθικό κόσμο των Ελλήνων. Στόχο έχω να ολοκληρώσω όσα έχω αφήσει ημιτελή, που
είναι αρκετά.
Πως ξεκινήσατε
να γράφετε το πρώτο σας βιβλίο;
Έγραφα από παιδί. Η αφορμή όμως να ξεκινήσω να εκδίδω αυτά που έγραφα, ήταν
η συμμετοχή μου, και η βράβευσή μου, στην τελευταία εκπομπή του Mega, «Να η ευκαιρία» με το βιβλίο μου «Η Πρέσβειρα των χελιδονιών»,
που στη συνέχεια εκδόθηκε από τον οργανισμό Λιβάνη.
Πείτε μας για
ένα βιβλίο που δεν έχετε γράψει εσείς και θα θέλατε να το είχατε γράψει.
«Η αγάπη άργησε μια μέρα», της Λιλή Ζωγράφου. Είναι ένα βιβλίο που με έχει συγκλονίσει. Θα σας πω ακόμα, ποιον θα ήθελα να φτάσω, λογοτεχνικά. Την Αλκυόνη Παπαδάκη, που έχω τιμή να λέω πως είναι πολύ καλή και αγαπημένη φίλη μου.
Όταν ήσασταν
παιδί, ποιο βιβλίο είχατε αγαπήσει πολύ και ποιόν συγγραφέα;
Το «Χωρίς οικογένεια», του Έκτορα Μαλό. Θυμάμαι με είχε συνεπάρει η ιστορία του. Στα δώδεκά μου, μάλιστα, επηρεασμένη σαφώς, είχα γράψει κάτι ανάλογο, ή νόμιζα πως είχα γράψει. Το σίγουρο πάντως είναι, πως πολύ θα ήθελα να είχα τώρα, εκείνο, το ορνιθοσκαλισμένο τετράδιο, όπου επάνω το είχα γράψει.
Ποιος είναι ο
ήρωας από τα βιβλία σας που αγαπάτε περισσότερο;
Ο Στέφανος, ένα αξιολάτρευτο παιδί με σύνδρομο Down, από το ιστορικό μου μυθιστόρημα «Στα χνάρια των Κομνηνών». Είναι και άλλοι. Μπορώ να πω πως, σε κάθε βιβλίο μου υπάρχει και ένας ήρωας που αγαπώ περισσότερο. Δύσκολη ερώτηση.
Ελληνική λογοτεχνία, ελληνικά βιβλία. Πιστεύετε πως σήμερα
υπάρχουν καλά ελληνικά λογοτεχνικά βιβλία, αξιόλογοι Έλληνες συγγραφείς; Ποια
είναι η γνώμη σας;
Και βέβαια υπάρχουν. Τα βιβλία τους
όμως ασφυκτιούν μέσα στην πληθώρα των εκδόσεων. Όμως, όπως το καταπλακωμένο από
τα σκουπίδια, αγριολούλουδο βρίσκει διαφυγή και ανθίζει, διότι αυτός είναι ο
προορισμός του, έτσι θα ξεχωρίζουν και τα αξιόλογα κείμενα των σοβαρών
λογοτεχνών.







Υπάρχει τέλος σε έναν έρωτα που καίει σαν τη λάβα των ηφαιστείων της Καππαδοκίας;
Μια προσευχή για τα Παλιά Ασήμια, μια ιστορία για αλησμόνητες πατρίδες και αλησμόνητους έρωτες
Η τελευταία πράξη στο δράμα του ξεριζωμού του Έλμερ και της Σεβαστής
καθώς και του καταδικασμένου έρωτά τους πλέον εκτυλίσσεται μακριά από
την Καππαδοκία, στην Ελλάδα που υποδέχεται το κύμα των προσφύγων μετά τη
συνθήκη της Λωζάννης. Παράλληλα οι αναγνώστες παρακολουθούν την
περιπλάνηση του Ομέρ, ενός μουσουλμάνου της Δυτικής Μακεδονίας, που
αντίστροφα βρέθηκε επίσης με την ανταλλαγή πληθυσμών, στην Καππαδοκία. Η
έννοια της πατρίδας, της ταυτότητας και η επιδίωξη της προσωπικής
ευτυχίας συνθλίβονται στα γρανάζια της Ιστορίας, σε ένα επικό
μυθιστόρημα που φωτίζει τα γεγονότα του παρόντος.
Η Μαίρη Κόντζογλου γεννήθηκε, µεγάλωσε και συνεχίζει να µεγαλώνει στη
Θεσσαλονίκη.
Έχει σπουδάσει Πολιτικές Επιστήµες στο Πάντειο Πανεπιστήµιο και έχει
εργαστεί σε µεγάλες ελληνικές εταιρείες, µε αντικείµενο πάντα την
Επικοινωνία.
Έχει εκδώσει τα μυθιστορήματα Το Μέλι το Θαλασσινό (2008), Περπάτα µε
τον άγγελό σου (2009), Χίλιες ζωές απόψε (2013), καθώς και την τριλογία
Οι μεσημβρινοί της ζωής (2011) που αποτελείται από τα βιβλία Στους
ήλιους του έρωτα, Στα φεγγάρια της αλήθειας, Στη γη της αγάπης.
Επισκεφθείτε τη σελίδα της στο facebook για να επικοινωνήσετε μαζί της.
H Virginia Woolf γεννήθηκε το 1882 στο Λονδίνο. Ο πατέρας της, Sir
Leslie Stephen, ήταν κριτικός λογοτεχνίας, και η μητέρα της Julia
Jackson Duckworth, μέλος της οικογένειας του ομώνυμου εκδοτικού οίκου. Ο
θάνατος της μητέρας της και της ετεροθαλούς αδελφής της κατά τη
διάρκεια της εφηβείας της, τη σημάδεψαν, προκαλώντας της περιοδικές
κρίσεις κατάθλιψης. Το 1912 παντρεύτηκε τον Leonard Woolf και ίδρυσε
μαζί του το 1917 τις εκδόσεις Hogart, όπου δημοσιεύτηκαν τα έργα των
Τ.Σ. Έλιοτ, Ε.Μ. Φόρστερ και Κάθριν Μάνσφιλντ, καθώς και οι πρώτες
μεταφράσεις του Φρόιντ. Έζησε ανάμεσα στο Λονδίνο και στο Rodmell του
Sussex, παραμένοντας πάντα στο κέντρο της λογοτεχνικής σκηνής. Ανέπτυξε
δημιουργική δραστηριότητα στο πλαίσιο της καλλιτεχνικής ομάδας του
Bloomsbury, με πολλούς από τους καλλιτέχνες, συγγραφείς και
διανοούμενους της εποχής της, και το συγγραφικό της έργο την καθιέρωσε
ως κεντρική μορφή του φεμινισμού και του μοντερνισμού. Ο φόβος μιας
υποτροπής της ψυχασθένειας την οδήγησε το 1941 στην αυτοκτονία.
Η Virginia Woolf υπήρξε λαμπρή μυθιστοριογράφος, κριτικός και
δοκιμιογράφος. Τα λογοτεχνικά και κοινωνικά δοκίμιά της αναδεικνύουν ένα
διεισδυτικό κριτικό πνεύμα. Στα μυθιστορήματά της περιλαμβάνονται: "Το
ταξίδι" (1915), "Μέρα και νύχτα" (1919), "Το δωμάτιο του Ιάκωβου"
(1922), "Η κυρία Ντάλογουεη" (1925), "Στο φάρο" (1927), "Ορλάντο"
(1928), "Τα κύματα" (1931), "Τα χρόνια" (1937). Ως δοκιμιογράφος και
λογοτεχνική κριτικός έφερε στο φως ελάσσονες συγγραφείς των περασμένων
αιώνων, αλλά και κλασικούς. Τα κυριότερα έργα λογοτεχνικής κριτικής
συγκεντρώθηκαν σε δύο τόμους με τίτλο "Common Reader" (1925-1932). Από
τα φεμινιστικά και άλλα δοκίμιά της ξεχωρίζουν τα "A Room of One's Own"
(1929), "Three Guineas" (1938), "Between the Acts" (1941), και "The
Death of the Moth" (1942). Όλα τα -περισσότερα από 500- δοκίμια της
Virginia Woolf συγκεντρώθηκαν στο έργο: "Collected Essays" (α' έκδοση:
1967, σε επιμέλεια Leonard Woolf).
Ο μεταφραστής και κριτικός λογοτεχνίας Άρης Μπερλής σημειώνει:
"Η Βιρτζίνια Γουλφ βρίσκεται μέσα στη μεγάλη παράδοση της δυτικής
λογοτεχνίας και συναριθμείται με τον Προυστ και τον Τζόυς στην τριάδα
των μεγάλων καινοτόμων πεζογράφων που άνοιξαν νέους δρόμους στο
ευρωπαϊκό μυθιστόρημα τις τρεις πρώτες δεκαετίες του εικοστού αιώνα. Από
τους κύριους και πιο μαχητικούς πρωταγωνιστές του "μοντερνισμού" (της
σημαντικότερης μεταστροφής που έγινε, μετά το ρομαντισμό, στο ύφος και
την ευαισθησία), είχει πλήρη επίγνωση του γεγονότος πως η επανάσταση στο
ύφος ήταν αναγκαία συνέπεια μιας αλλαγής στάσης και προοπτικής. Ωστόσο,
δεν της διέφευγε πως τελικά "ο ιστορικός της λογοτεχνίας θ' αποφασίσει·
αυτός θα πει αν αρχίζουμε τώρα, αν τελειώνουμε, ή αν βρισκόμαστε στο
μέσον μιας μεγάλης περιόδου της πεζογραφίας". [...] Η Γουλφ άνοιξε και
πορεύτηκε το δρόμο της, αδιάφορη για τα δικαιώματα του θεσμοθετημένου
γούστου, παίζοντας τα επικίνδυνα παιχνίδια της, ακολουθώντας με πείσμα
και άκρα συνέπεια το όραμά της. Το ιερό πάθος της για τη μορφή και την
τεχνική - ένα πάθος που εκδηλώθηκε με συνεχείς (και ολέθριους για την
ψυχική της υγεία) πειραματισμούς, από μυθιστόρημα σε μυθιστόρημα - δεν
ήταν συγκάλυψη ανεπαρκειών του συγγραφικού της τάλαντου, ούτε εμμονή και
ιδεοληπτική επιδίωξη του "καινοφανούς". Το κυνήγι της μορφής ήταν
κυνήγι της πραγματικότητας - μιας νέας πραγματικότητας που οι παλαιοί
τύποι του μυθιστορήματος δεν μπορούσαν να παραστήσουν και να παραδώσουν.
Το μυθιστόρημα για τη Γουλφ δεν είναι κριτική της ζωής, ούτε διασκευή
και συμμάζεμα των δεδομένων της, αλλά αναπαραγωγή της πολλαπλότητας της
εμπειρίας. Η ζωή είναι πρωτεϊκή και ρευστή, πολυσύνθετη και αλλοιότροπη.
Δουλειά του μυθιστοριογράφου είναι να δώσει, να αναπαραγάγει τις
μυριάδες παραλλαγές και φωτοσκιάσεις, τις αναρίθμητες αποχρώσεις της
εμπειρίας, στη μόνη έγκυρη πραγματικότητά τους: στη συνειδησιακή ροή
τους."
(απόσπασμα από το δοκίμιο: "Η Βιρτζίνια Γουλφ και το μυθιστόρημα", από
το επίμετρο του βιβλίου "Στο φάρο" των εκδόσεων Ύψιλον).