Τα ξωτικά ζουν και κινούνται συνήθως σε ομάδες. Ζουν στα δέντρα και εμφανίζονται στην ομίχλη. Τους αρέσει ο χορός και το τραγούδι. 
ΛΕΠΡΕΚΟΝ
Μερικά ξωτικά όπως τα λέπρεκον είναι μοναχικά. Τα συγκεκριμένα είναι πολύ πλούσια και πολλές φορές τα παίρνουν από πίσω κυνηγοί και ξυλοκόποι για να ανακαλύψουν τον θησαυρό τους. Ουσιαστικά ασκούν το επάγγελμα του παπουτσή και τα καταλαβαίνει κανείς από τον χτύπο του σφυριού στη σόλα.
ΜΠΡΑΟΥΝΙ ΚΑΙ ΧΟΜΠΓΚΟΜΠΛΙΝ
Τα μπράουνι και τα χομπγκόμπλιν είναι μικροσκοπικά ξωτικά που φοράνε συνήθως κουρελιασμένα ρούχα. Κάνουν οικιακές εργασίες και οι ώρες που δρουν είναι συνήθως νυχτερινές, Στα μπράουνι ειδικά αρέσει να ζουν σε αργοκτήματα, για να μπορούν να συναναστρέφονται με ζώα. Τα ξωτικά αυτά είναι αξιόπιστα.
Η πληρωμή που απαιτούν είναι πάντα η ίδια, δηλαδή ένα μπολ φρέσκο γάλα ή κρέμα και λίγο ζεστό ψωμί ή κέικ. Οι άνθρωποι πρέπει να τα αφήνουν σε μια γωνιά για να τα πάρουν μόνα τους, γιατί αν τους τα δώσουν στο χέρι νιώθουν προσβεβλημένα. Αν κάποιος τους δώσει καινούρια ρούχα, το πιο πιθανό είναι ότι θα εγκαταλείψουν το σπίτι. Αν όμως κάποιος τολμήσει να κάνει κριτική σε αυτά τότε θυμώνουν πολύ. Ένα θυμωμένο μπράουνι μπορεί να μεταμορφωθεί σε μπόγκαρτ. Στα μπόγκαρτ αρέσει πολύ να τρομάζουν τους ανθρώπους.
Μπαίνουν μέσα στα σπίτια, μετακινούν έπιπλα και σπάνε αντικείμενα.
ΝΤΟΜΟΒΟ'Ι'
Τα ντομοβόι έχουν όψη ασπρομάλλη γέρου με γενειάδα και φορούν συνήθως γκρίζο φόρεμα ή κόκκινο μπλουζάκι. Συνδέονται πολύ με την οικογένεια του σπιτιού στο οποίο βρίσκονται. Ο νοικοκύρης πρέπει να βάλει μια φέτα ψωμί κάτω από την σόμπα για να τα καλωσορίσει. Πρέπει οι άνθρωποι να τα αποκαλούν <παππούδες> ή <εκείνοι>. Τα ενοχλεί πολύ η αθυροστομία και αν τυχόν θυμώσουν μπορούν ακόμα και να κάψουν το σπίτι. Πάντως είναι πολύ προστατευτικά και προσπαθούν να φανούν με κάθε τρόπο χρήσιμα.
ΓΚΟΜΠΛΙΝ
Τούτα εδώ τα ξωτικά είναι τις περισσότερες φορές αόρατα, αν όμως κάποιος καταφέρει να τα δει θα διαπιστώσει πως είναι μικροσκοπικά και άσχημα. Επίσης είναι κακιασμένα. Τους αρέσει να χτυπούν ζώα και να τρομάζουν τους ανθρώπους. Ζούνε και σε σπίτια αλλά περισσότερο τους αρέσει να ζουν σε λίμνες και ρυάκια. Στη Γερμανία υπάρχει το γκόμπλιν Ερλ, που θανατώνει όποιον βρεθεί στο δρόμο του.
ΤΟΚΟΛΟΣΙ
Πρόκειται για κακοποιό ξωτικό που εμφανίζεται στη νότια Αφρική. Ανήκει σε μάγους και μάγισσες που το στέλνουν για να επιτεθεί ή να βασανίσει τους εχθρούς τους. Παρόλα αυτά ποτέ δεν πειράζει παιδιά ακόμα κι αν έχει εντολή για αυτό.
ΝΑΝΟΙ
Στα μεταλλεία της Κορνουάλης, στην Ουαλία, αλλά και στα μεταλλεία των περισσότερων χωρών της Βόρειας Ευρώπης, οι μεταλλωρύχοι είχαν σε μεγάλη εκτίμηση τους νάνους γιατί τους βοηθούσαν στη δουλειά τους. Χτυπούσαν ελαφρά το σημείο που ήταν πλούσιο σε κοίτασματα ή χτυπούσαν δυνατά για προειδοποίηση αν επρόκειτο να συμβει κάποια κατολίσθηση. Στη κεντρική Ευρώπη έλεγαν πως τρία συνεχόμενα χτυπήματα προμηνύουν τον θάνατο ενός μεταλλωρύχου. Είναι πολύ φιλικοί και φέρνουν τύχη. Απλά θέλουν ένα πιάτο φαί από τους ανθρώπους, επίσης να μην βρίζουν.
ΜΠΑΡΜΠΕΓΚΑΖΙ
Είναι νάνοι που ζουν στις γαλλικές και ελβετκές Άλπεις. Έχουν μακρυά παγωμένη γενειάδα. Φορούν λευκή γούνα. Τα καλοκαίρια κρύβονται στις σπηλιές και ξαναβγαίνουν έξω με τα πρώτα χιόνια. Λατρεύουν να κάνουν σκι με τα τεράστια πέλματα τους πάνω στις χιονοστιβάδες κάνοντας χαρακτηριστικό θόρυβο για να προειδοποιήσουν τους ανθρώπους.
ΟΥΛΝΤΡΑ
Οι νάνοι που ζουν στον Αρκτικό Κύκλο ζουν βόρεια στη Νορβηγία, τη Σουηδία, τη Φιλανδία και τη Ρωσία. Φροντίζουν για να βρίσκουν οι τάρανδοι τροφή το χειμώνα. Το φως του ήλιου τους τυφλώνει
και δεν βγαίνουν από τα λαγούμια τους.
πηγή: ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΤΩΝ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΩΝ ΟΝΤΩΝ, JUDY ALLEN
ΛΕΠΡΕΚΟΝ
Μερικά ξωτικά όπως τα λέπρεκον είναι μοναχικά. Τα συγκεκριμένα είναι πολύ πλούσια και πολλές φορές τα παίρνουν από πίσω κυνηγοί και ξυλοκόποι για να ανακαλύψουν τον θησαυρό τους. Ουσιαστικά ασκούν το επάγγελμα του παπουτσή και τα καταλαβαίνει κανείς από τον χτύπο του σφυριού στη σόλα.
ΜΠΡΑΟΥΝΙ ΚΑΙ ΧΟΜΠΓΚΟΜΠΛΙΝΤα μπράουνι και τα χομπγκόμπλιν είναι μικροσκοπικά ξωτικά που φοράνε συνήθως κουρελιασμένα ρούχα. Κάνουν οικιακές εργασίες και οι ώρες που δρουν είναι συνήθως νυχτερινές, Στα μπράουνι ειδικά αρέσει να ζουν σε αργοκτήματα, για να μπορούν να συναναστρέφονται με ζώα. Τα ξωτικά αυτά είναι αξιόπιστα.
Η πληρωμή που απαιτούν είναι πάντα η ίδια, δηλαδή ένα μπολ φρέσκο γάλα ή κρέμα και λίγο ζεστό ψωμί ή κέικ. Οι άνθρωποι πρέπει να τα αφήνουν σε μια γωνιά για να τα πάρουν μόνα τους, γιατί αν τους τα δώσουν στο χέρι νιώθουν προσβεβλημένα. Αν κάποιος τους δώσει καινούρια ρούχα, το πιο πιθανό είναι ότι θα εγκαταλείψουν το σπίτι. Αν όμως κάποιος τολμήσει να κάνει κριτική σε αυτά τότε θυμώνουν πολύ. Ένα θυμωμένο μπράουνι μπορεί να μεταμορφωθεί σε μπόγκαρτ. Στα μπόγκαρτ αρέσει πολύ να τρομάζουν τους ανθρώπους.
Μπαίνουν μέσα στα σπίτια, μετακινούν έπιπλα και σπάνε αντικείμενα.ΝΤΟΜΟΒΟ'Ι'
Τα ντομοβόι έχουν όψη ασπρομάλλη γέρου με γενειάδα και φορούν συνήθως γκρίζο φόρεμα ή κόκκινο μπλουζάκι. Συνδέονται πολύ με την οικογένεια του σπιτιού στο οποίο βρίσκονται. Ο νοικοκύρης πρέπει να βάλει μια φέτα ψωμί κάτω από την σόμπα για να τα καλωσορίσει. Πρέπει οι άνθρωποι να τα αποκαλούν <παππούδες> ή <εκείνοι>. Τα ενοχλεί πολύ η αθυροστομία και αν τυχόν θυμώσουν μπορούν ακόμα και να κάψουν το σπίτι. Πάντως είναι πολύ προστατευτικά και προσπαθούν να φανούν με κάθε τρόπο χρήσιμα.
ΓΚΟΜΠΛΙΝ
Τούτα εδώ τα ξωτικά είναι τις περισσότερες φορές αόρατα, αν όμως κάποιος καταφέρει να τα δει θα διαπιστώσει πως είναι μικροσκοπικά και άσχημα. Επίσης είναι κακιασμένα. Τους αρέσει να χτυπούν ζώα και να τρομάζουν τους ανθρώπους. Ζούνε και σε σπίτια αλλά περισσότερο τους αρέσει να ζουν σε λίμνες και ρυάκια. Στη Γερμανία υπάρχει το γκόμπλιν Ερλ, που θανατώνει όποιον βρεθεί στο δρόμο του.
ΤΟΚΟΛΟΣΙ
Πρόκειται για κακοποιό ξωτικό που εμφανίζεται στη νότια Αφρική. Ανήκει σε μάγους και μάγισσες που το στέλνουν για να επιτεθεί ή να βασανίσει τους εχθρούς τους. Παρόλα αυτά ποτέ δεν πειράζει παιδιά ακόμα κι αν έχει εντολή για αυτό.
ΝΑΝΟΙ
Στα μεταλλεία της Κορνουάλης, στην Ουαλία, αλλά και στα μεταλλεία των περισσότερων χωρών της Βόρειας Ευρώπης, οι μεταλλωρύχοι είχαν σε μεγάλη εκτίμηση τους νάνους γιατί τους βοηθούσαν στη δουλειά τους. Χτυπούσαν ελαφρά το σημείο που ήταν πλούσιο σε κοίτασματα ή χτυπούσαν δυνατά για προειδοποίηση αν επρόκειτο να συμβει κάποια κατολίσθηση. Στη κεντρική Ευρώπη έλεγαν πως τρία συνεχόμενα χτυπήματα προμηνύουν τον θάνατο ενός μεταλλωρύχου. Είναι πολύ φιλικοί και φέρνουν τύχη. Απλά θέλουν ένα πιάτο φαί από τους ανθρώπους, επίσης να μην βρίζουν.
ΜΠΑΡΜΠΕΓΚΑΖΙ
Είναι νάνοι που ζουν στις γαλλικές και ελβετκές Άλπεις. Έχουν μακρυά παγωμένη γενειάδα. Φορούν λευκή γούνα. Τα καλοκαίρια κρύβονται στις σπηλιές και ξαναβγαίνουν έξω με τα πρώτα χιόνια. Λατρεύουν να κάνουν σκι με τα τεράστια πέλματα τους πάνω στις χιονοστιβάδες κάνοντας χαρακτηριστικό θόρυβο για να προειδοποιήσουν τους ανθρώπους.
ΟΥΛΝΤΡΑ
Οι νάνοι που ζουν στον Αρκτικό Κύκλο ζουν βόρεια στη Νορβηγία, τη Σουηδία, τη Φιλανδία και τη Ρωσία. Φροντίζουν για να βρίσκουν οι τάρανδοι τροφή το χειμώνα. Το φως του ήλιου τους τυφλώνει
και δεν βγαίνουν από τα λαγούμια τους.
πηγή: ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΤΩΝ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΩΝ ΟΝΤΩΝ, JUDY ALLEN
Οι μονόκεροι στο δυτικό πολιτισμό εμφανίζονται για πρώτη φορά το 398π.Χ σε κείμενα του Έλληνα ιστορικού Κτησία, ο οποίος τους περιέγραψε ως άγριους γα'ι'δάρους μεγαλόσωμους σαν άλογα. Το σώμα τους είναι λευκό, το κεφάλι τους πορφυρό και τα μάτια τους έχουν ένα βαθύ μπλε χρώμα. Στο μέτωπό τους φέρουν ένα μυτερό κέρατο που είναι περίπου μισό μέτρο μακρύ. Ο Κτησίας τα ονομάζει για το λόγο αυτό, μονόκερους.
Στη δύση ο μονόκερως θεωρείται άγριο ζώο και επιθετικό για αυτό το κυνήγι του είναι πολύ δύσκολο. Το κεράτο του έχει μαγικές και θεραπευτικές ιδιότητες. Κείμενα του 12ου αιώνα συμβουλεύουν τους κυνηγούς πως για να πιάσουν ένα μονόκερο πρέπει να χρησιμοποιήσουν μια νεαρή κοπέλα για δόλωμα. Ο μονόκερος θα την πλησιάσει και θα κοιμηθεί στα πόδια της. Τότε οι κυνηγοί θα το ακινητοποιήσουν και θα του κόψουν το κέρατο. Την εποχή εκείνη πολλοί ευγενείς περηφανεύονταν πως είχαν δώσει αμύθητα ποσά για να αποκτήσουν ένα κέρατο μονόκερου, με σκοπό να ανιχνεύσουν την ύπαρξη δηλητηρίου στο φαγητό και το ποτό τους. Πολύ συχνά βασιλιάδες έπιναν από κύπελα που ισχυρίζονταν πως ήταν φτιαγμένα από κέρατο μονόκερου, έτσι ώστε να μην μπορεί κανείς να τους δηλητηριάσει. Στην πραγματικότητα όμως ήταν από χαυλιόδοντες αρκτοφάλαινας. 
Τα γκόλεμ είναι αγάλματα από πηλό ή χώμα που έχουν την όψη ανθρώπου και αποκτούν πνοή χάρη σε ξόρκια ή σε μαγικές λέξεις που τις γράφει ο δημιουργός τους στο μέτωπο τους ή σε ένα κομμάτι πάπυρο που το τοποθετεί στο στόμα τους . Μια από τις λέξεις που χρησιμοποιούνται πολύ συχνά είναι η λέξη <εμέθ>, που σημαίνει ζωή. Αν κάποιος καταφέρει και πάρει τον πάπυρο με τη λέξη ή τη σβήσει από το μέτωπο του γκόλεμ , αυτό καταρρέει, παρασύροντας και τον δημιουργό του. Ο διασημότερος δημιουργός γκόλεμ ήταν, σύμφωνα με την παράδοση, ο ραβίνος της Πράγας , ο Ιούδας Λόου μπεν Μπεζαλίλ(1525-1609), ο οποίος χρησιμοποιούσε το γκόλεμ ως υπηρέτη, αλλά πρόσεχε να το κλειδώνει σε ένα δωμάτιο την Παρασκευή, έτσι ώστε να μην τον ακολουθεί το Σάββατο στην συναγωγή. Μια μέρα όμως το ξέχασε και το γκόλεμ θα έμπαινε στην συναγωγή αν ο ραβίνος δεν προλάβαινε να του πάρει τον πάπυρο με τη μαγική λέξη που είχε στο στόμα του . Τότε το γκόλουμ κατέρρευσε και λένε πως τα υπολείμματά του υπάρχουν ακόμα στη σοφίτα της συναγωγής. 
Τα περισσότερα θαλάσσια τέρατα παρουσιάζονται με τη μορφή ενός πολύ μεγάλου και χοντρού φιδιού που έχει την ικανότητα να συνθλίβει τα πλοία με την ουρά του. Τα κράκεν όμως είναι διαφορετικά. Πολλοί λένε πως έχουν το μέγεθος ενός μικρού νησιού και διαθέτουν τεράστια πλοκάμια, που τα χρησιμοποιούν για να κινούνται και για να κυνηγούν ψάρια. Συνήθως δεν είναι επιθετικά, αλλά αποτελούν μεγάλο κίνδυνο για τους ναυτικούς , καθώς η παραμικρή κίνησή τους μπορεί να προκαλέσει ισχυρές δίνες που καταπίνουν τα πλεούμενα. Όταν λοιπόν οι ψαράδες διαπιστώνουν πως τα νερά γίνονται ξαφνικά πολύ ρηχά , βάζουν αμέσως πλώρη για τη στεριά, από το φόβο τους μήπως έχουν πέσει πάνω σε ένα κράκεν που έχει βγει για κυνήγι!